یــاد دوکــوهه هــر وقـت ، اُفتـد دلِ غـریبـم
یــک آرزو بــه غیـــــر از ، إذنِ سـفـــر نـــدارم
اِذنِ ســـفــر دَهیـــدَم ، بـیـنیـــد نـا اُمـیــــــدم
بَــــر دردِ غــُربـتِ مــــن ، دارو اثـــــر نـــــدارد
باز در خلوتِ تنهایی دلم ، آن هنگام که شب فرا میرسد و
سکوت ، حاکم مطلق میشــود...
آن هنگام که ستـارگـان سوسو زنان ،
بر منظــرهء تاریکی زمین دیده میگشــایند ،
دلـم هـوای نوشتــن مـی کنـد .
آری می خـواهـم از سـرزمینـــی بنـویســم کـه سـاکنان آن
همــه آسمـانـی بـودنـد .
از دوکـوهـه، شلمچه ، فکّــه و کــرخــه و ...
آری بــاز هــوایــی شــده ام .
می خـواهـم از دشتـهایی بنـویســم کـه هـرگــز انتهــایی نــداشتنــد،
از دشتهــای جنـوب ، از خـاکهــای تفــتیده ای کــه جـای جــایـش ،
متبـّـرک بـه قــدوم یــاران ابــی عبــداللّــــه است.
میخـواهــم از رودخـانـه ای بنـویســــم
کـــه شبهــا با شنیـدنِ صـدای اَلعَــفو ،
بـه پـاکــی خـود شــک میکــرد.
از کــرخه ، آن هنگــام کـه
در سحــرگاه ، منــاجـاتِ دلنشیــن ِ نـورایی ، خــواب را از چـشمــانش مـی ربــود .
از شقـایقـهای فکّــه ، کـه از خـونِ هــزاران جـوانِ عـاشــق ،
جـانــی دوبــاره گــرفتنــد .
از سنگــرهــای شلمچــه کــه در خـود انســانهــایی را جــای داد
کـه بــرایشــان کــربلا ســرمشــق بــود .
مـیخــواهم از دوکـوهه بگــویـم کـه مـدینــهء فــاضــلـهء بـَشـَــری بـود ،
و سـاختمــانهــایش ، هـر کـدام بـا بــویی دلنشیــن .
دلم میخواهد غـربـتِ دوکــوهه را ،
بــه تصــویــر بکشــم و در غـم جـدایی اش مــرثیـه بخــوانــم .
دلــم می خــواهــد از گــردانِ کمیــل بنویســم ، از گـردانِ مـالک ،
از گــردانِ عمــار و از شیــرانِ تخـریب .
مـی خــواهــم از فــرمانـدهء دلاور ِ هـویــزه بنـویســم ،
سیــّـد حسیــن عَــلم الهـــدی و
۷۲ یار ِ بــا وفـایش .
مــی خـواهــم از اَرونــد بنــویســم ، از نیـزارهـایش ، از جـوش و خــروشش .
دلـم در هـوای کـوچــه هـای خـرمشهــر مـی تپـــد.
هـر غــروب بــه یــادِ نخلسـتــانهــای کــارون ، سـر بـر خــاک
مـی نهــم و با نخلهــای
بـی ســرش ، درد دل مـی کنــم .
دلم میخــواهــد همیشــه دو بیتــی هـایــم را بـه یــاد خـاکـریزهـای
غـریب طـــلائیــه بسُــرایم .
دلــم میخــواهــد از حـاج احمــد و حـاج همـّت بنویســـم کـه
مظهــر ســادگـی بودنــد .
میخــواهــم از لبـاسهــای خـاکــی بسیجیــان بگــویــم .
دلــم بـرای سجــاده هــای جیبــی
و قــرآنهــای یــادگــاری از امام(ره)
تنـگ شــده .
و بـــه راستــــی ،
عجـــب دردی اســـت ، دردِ مــانـــدن... !!!
(برگرفته از وبلاگ یک قدم تا خدا)
